به هنگام ارزشیابی آموزشی تصمیم های متعددی باید اتخاذ گردد. دانش و معرفت هایی که به ارزشیاب در تصمیم گیری های خود کمک می کنند «مبانی» نامیده می شوند. سوال ابن است که مبانی ارزشیابی آموزشی چه هستند. در این مقاله تلاش می شود تا بر پایه توصیفی از فعالیت های عمده ارزشیابی آموزشی مبانی اصلی آن با «عناوین اخلاقی»، «معرفت شناختی» و «سیاسی» معرفی می شوند در بحث از مبانی اخلاقی، به مساله «ارزش» در فرایند ارزشیابی اشاره می شود و از عینی گرایی و ذهنی گرایی اخلاقی سخن به میان می آید و به دو مکتب عمده ذهنی گرایی اخلاقی، یعنی سودمندگرایی و شهود گرایی پرداخته می شود در بحث از مبانی معرفت شناختی، انگاره های تجربی گرایی، طبیعت گرایی و تعددگرایی معرفی می شوند و با طرح متغیر های اساسی هر یک از آنها، مقایسه ای بین آنها انجام می شود در بحث از مبانی سیاسی، دو جهت گیری اساس «تاکید بر نقش دولت» و «تاکید بر نقش عامه» و بنیادها و پیامد های هر یک از آنها مورد نظر قرار می گیرد در ضمن توضیح هر یک از مبانی، به ذکر جایگاه هر یک از الگو های ارزشیابی اقدام می شود و در پایان نیز ارتباط الگوهای ارزشیابی با جنبه های مختلف هر یک از مبانی اخلاقی، سیاسی و معرفت شناسی نشان داده می شود.